28 Haziran 2017 Çarşamba

TOPRAK KOKUSU



Büyük şehirlerin insanı değilim ben.Bunu her gün düşünüp kafamı duvarlara vurduğumda bir kere daha anlıyorum. Her gece başka yerlerin hayalini kurarak yatıyorum ancak sabah aynı şehirde açıyorum gözlerimi.
Ben yeşillik isterim, ağaç isterim , çiçek isterim korksam da böcek isterim. Temiz hava ,çıplak ayaklarla dolaşacağım toprak , sabahları uyandığımda denizle yüzümü yıkamak isterim.Yaz günleri bahçede kahvaltı yapmak isterim beton evlerin balkonlarında değil.
Ayağımı çime basmak isterim ,basarken de 'acaba böcekler ayağıma gelir mi' diye düşünmek ,çocuk gibi biraz korkmak sonra da aman boşver diyerek toprağın dibine kadar basmak isterim. Yağmur yağdığında toprak kokusunu duymak isterim; bu şehir de toprak kokusu var mı??
Bu şehirde insan yalnız kalıyor..Nerede küçük yerlerin coşkusu kalabalığı.Pazar kahvaltılarındaki bir araya gelen muhabbetle yenen kahvaltılar,akşam yemekleri,telaş içinde hazırlanan iftar yemekleri ve o huzur duygusu. Düşündükçe yıllardır bunlara ne kadar hasret olduğunu fark ediyor insan. Hep derler ya eskiden. Ben eskiden olduğunu düşünmüyorum. Bu mutluluğu yaşayan birileri var ,buna eminim. Ben gitmek istiyorum bu şehirden ,hep söyledim hep söyleyeceğim . Gitmek gerek artık.Valizi hazırlayıp, ne var ne yok her şeyini toplayıp hayallerin yaşandığı yerlere gitmek gerek. Geç değil.

B.F

Hiç yorum yok:

TOPRAK KOKUSU

Büyük şehirlerin insanı değilim ben.Bunu her gün düşünüp kafamı duvarlara vurduğumda bir kere daha anlıyorum. Her gece başka yerlerin hayali...