22 Ekim 2013 Salı

zaman ve umut

Hayatta güçlü kalabilmenin en güzel yoludur umudu elden bırakmamak. Bazen salak gibi hissettirse de bu durum ; gelecek güzel günlerin habercisi gibidir. Umut etmek seçilmiş bir yoldur aslında, ancak görebilene. Acıyla kederle arası çok iyi olsa da çekilir çiledir; ki sen umut etmeyi bırakmamışsan acıya da dayanıklısın demektir. Bilmelisin ki hiçbir acı hiçbir keder sonsuza dek sürmez.Tabi bu durumda sormak lazım sonsuzluk nedir diye.Sonsuzluğa inananlar için pek anlaşılamayan bir tanımdan ibaret olsa da basit açıklama herkes için aynıdır;dibi de yoktur bucağı da. İste bu kavram içinde acı da mutsuzluk da değişik şekiller alarak yok olur. Bugün ağlıyorsan düşünmen lazım nezamana kadar ağlayabilirsin? Ya da bugün mutsuzluğun dibine vurmuşsan bir düşün bakalım nereye kadar uzanır sonu?
 Dediğim gibi değisik anlamlar yükler zaman, kalpte biraz acı, gözde iki damla yaşla biter,gider. Her acının da mutsuzluğunda adresi aynidir bu nedenle.Şimdi su an ne yaşarsan yaşa...yarin silinip gidecek  bu kaosda.
 O zaman bugün ben istediğim kadar üzülebilirim, mutsuzluğu kemiklerime kadar hissedebilirim, hatta o da yetmedi çıkarım sokaklara bağıra bağıra ağlayabilirim. Bilirim ki yarin bitecek nede olsa...

TOPRAK KOKUSU

Büyük şehirlerin insanı değilim ben.Bunu her gün düşünüp kafamı duvarlara vurduğumda bir kere daha anlıyorum. Her gece başka yerlerin hayali...