3 Ekim 2013 Perşembe

Nereden çıktı şimdi bu yazı?

Öyle çok şey yazmak ister ki insan,yazamaz..Düşünceler öyle hızlı geçer ki akıldan bir türlü doğru cümleleri bulup da konduramaz satırlara.Ya da söylemek istediklerin öyle çoktur ki nereden başlayacağını bilemezsin. Biraz kızgınlık, biraz öfke, biraz kırgınlık saklıdır da toparlayıp diyemezsin. Sen kendinle konuşur durursun. Öyleydi de böyleydi diye. Her  gün sabrı ve sakinliği kendine arkadaş bilirsin; yarın olur ,bir sonraki gün olur, ay geçer ,yıl geçer...Arkana dönüp baktığında hiç bir şey değişmemiştir. Her şey aynı.Aslında bilmek gerekir ki sabır değişimin de , kendini yenilemenin de ,mutluluğun da engelidir.Sabır sırtındaki yüklerin ağırlaşmasıdır aslında. Kamburun gibidir,gün geçtikçe zorlanırsın,yürüyemezsin.
Yine de her şeyi bilsen de devam edersin yola.
İşte hayat biraz da böyledir benim için. Sözlerim mutlu yazılarım mutsuzdur.İçim hüzünlü dilim neşelidir, coşkuludur.Sırtım ağrısa da her gün dilimde neşe kahkaha..Derler ki; ne güzel boşvermişsin hayata..
Yinede gülmeyi unutmamak lazım da şu an neden gülemedim ben?
Yoruldum mu ne ..

2 yorum:

lupinin annesi dedi ki...

ya ne gerzek bir karısın. ihtiyacın olan şeyi biliyorum ben. gel, eşek sudan gelinceye kadar iyi ederim ben seni, vallahi :))

bu güldürür belki
hanım hanım

Bir küçük balık Annesi.. dedi ki...

ay ne diyosunn..eşşek sudan gelmek istemiyormuş:)nasıl bi cümle oldu bu beya...

TOPRAK KOKUSU

Büyük şehirlerin insanı değilim ben.Bunu her gün düşünüp kafamı duvarlara vurduğumda bir kere daha anlıyorum. Her gece başka yerlerin hayali...