30 Eylül 2013 Pazartesi

Daha dün gibi.Nasılda hızlı geçiyor zaman. Nasıl büyüyecek, ne zaman yürüyecek ,konuşacak derken; her yaşadığımız ilklere mutlu olurken,anne ,baba derken, kendi yemeğini yemeğe başlarken, sarılıp öperken,Anneciğim ben seni çok seviyorum derken,bana hikaye uydururken,beni sinirlendirdiğinde özür dilerken,canım yansa da kaşlarımla oynarken,kendi başına ayakkabılarını bağlarken,kendi kıyafetini kendin seçerken, dans ederken,gülerken ağlarken....zaman geçti. Ve sen şimdi benim her şeyim,hayatım,yaşam kaynağım okula başladın.Formanla ilk gördüğümde evet artık büyüdün dediğimde büyümenin kendince anlamını kavrayarak yüzüme baktın.Mutlu olduğumuzu gördün,kendini mutlu hissettin. Kaygıların ,korkuların olsa da okula dair,cesaretin ,kendine güveninle bunu da başardın.Seni seviyorum ..Canımsın sen benim..

2 yorum:

lupinin annesi dedi ki...

ciciannen de seni çok seviyor dude bi de evi dağıtmayın yakarım!!!

Bir küçük balık Annesi.. dedi ki...

haftaya görürsün :)

TOPRAK KOKUSU

Büyük şehirlerin insanı değilim ben.Bunu her gün düşünüp kafamı duvarlara vurduğumda bir kere daha anlıyorum. Her gece başka yerlerin hayali...