30 Eylül 2013 Pazartesi

Daha dün gibi.Nasılda hızlı geçiyor zaman. Nasıl büyüyecek, ne zaman yürüyecek ,konuşacak derken; her yaşadığımız ilklere mutlu olurken,anne ,baba derken, kendi yemeğini yemeğe başlarken, sarılıp öperken,Anneciğim ben seni çok seviyorum derken,bana hikaye uydururken,beni sinirlendirdiğinde özür dilerken,canım yansa da kaşlarımla oynarken,kendi başına ayakkabılarını bağlarken,kendi kıyafetini kendin seçerken, dans ederken,gülerken ağlarken....zaman geçti. Ve sen şimdi benim her şeyim,hayatım,yaşam kaynağım okula başladın.Formanla ilk gördüğümde evet artık büyüdün dediğimde büyümenin kendince anlamını kavrayarak yüzüme baktın.Mutlu olduğumuzu gördün,kendini mutlu hissettin. Kaygıların ,korkuların olsa da okula dair,cesaretin ,kendine güveninle bunu da başardın.Seni seviyorum ..Canımsın sen benim..

27 Eylül 2013 Cuma

İKİ CADI..

 Ya bu cadılar..Bir gün bile birbirlerinden ayrılmak istemeyen bu canlar..Bu yaz doydular birbirlerine.Her an birlikte..Hiç mi sıkılmazlar birbirlerinden:)Koca bir HAYIR:)


Babedin gelmiş...

Kuzim geldi uzun yıllardan sonra..Özlemişim,hemde çok özlemişim..Hep gelsen,hep burada olsan,hiç ayrılmasak olmaz mı??





Ünye' den başlasak...

Yılı neredeyse bitirdik; ve ben uzun zamandır yazmadım bloguma..Okudukça yazmaya karşı olan isteğim ,hevesim artsa da sanırım kendimi gereksiz işlere o kadar kaptırdım ki en küçük isteğimi bile yerine getiremedim. 
Bu zaman içinde yazmak istediğim o kadar çok şey vardı ki, hepsini şimdi yazmak zor olacak sanırım. Günlere bölmek en iyisi..
Resimlerden devam etmeliyim ..Yazmak istediklerim kadar resimlerde birikti..Güzel günlere dair.

Ünye..Yazın gitmeden duramadığım, her anımın orada geçmesini istediğim,küçük güzel memleketim.
Canım kardeşim her şeyim kuzimle,yengemle,abimle, gelinimizle güzel zaman geçirdik. Gezdik bol bol muhabbet ettik,kahve içtik,denize giremesek de görüntüsüne doyduk,
Her sabah kuş sesleriyle yeşilin güzelliğiyle denizin kokusuyla uyandım. Açtım pencereyi oh be dedim,huzur bu işte. Sude mutluydu hem de çok,çilek topladı,güneşe doydu,giremese de denize bol bol ayaklarını soktu,onun için bu bile çok güzeldi. Pideye doyduk kızımla; hatta biraz fazla doyduk:))Doğumgününü de yaptık, en yakın arkadaşı Eylülüyle...Düğünümüzü de yaptık...

Dönüş çok zordu.Yaşamak istemediğim şehre,İstanbul'a, dönmek tarifsiz bir mutsuzluktu. İçimin sıkıldığını ve bunaldığımı hissettim. Ayaklarım hep geri geri gitti. 
İsterdim ki Ünye de küçük bir ev deniz kenarında , küçük bir bahçe. İstediğim gibi değiştireceğim hazırlayacağım her şeyini baştan yapacağım bir küçük ev...
Çok mu zor...



















TOPRAK KOKUSU

Büyük şehirlerin insanı değilim ben.Bunu her gün düşünüp kafamı duvarlara vurduğumda bir kere daha anlıyorum. Her gece başka yerlerin hayali...