4 Temmuz 2011 Pazartesi

SÜNNETİMİZ VAR...

Bazen insanın elinde olmayan olaylarla yaşam devam eder..Bu da onlardan biri ..müdahele şansımızın hiç olmadığı bir konu..Ölüm..Korkunç gelse..bir gerçek..Ne olursa olsun yaşayıp giderken son gerçek bizler için.
Bunu üzüntülü ya da iç karartıcı olarak anlatmaktansa aslında ölüme de umutla bakmak lazım sanırım..Ne kadar iyi düşünürsen o olur mantığıyla belki de güzel bir şeydir ölüm; belki de düşündüğümüzden çok çok farklı...

(************

Senin ardından geçen 2.5 yıl içinde neler olup ne ler yaşandı, ne acılar ne mutsuzluklar, hayal kırıklıkları, ki buna rağmen sevinçler, mutluluklar....
O mutlu günlerden birindeyiz..Oğullarının sünneti vardı.Paşalar tam paşa gibiydi.Daha düğününü yapmadık ama 2 hafta sonra o da olacak:)
Eksikliklerle dolu buruk bir sevinçle geçmesi de çok normal olsa gerek..Çocuklar iyi ...Mutlular...Baba kelimesinin anlamını kavrayamadan amcaları(eşim) baba oldu..Ama hala parçalar eksik...
*************)

Paşalar korku içinde ne olacağını bilmezken kaçmakla kalmak arasında gidip geldiler ama kaçamadılar...:)Ya zaten mantık garip..Çocukları ilk önce oynatıyorlar, sonra resim, sonra tren ve benzeri şeylere bindirip kendini oyun merkeziydeymiş gibi hissettiriyorlar...Sonrası vahim..İlahi eşliğinde ya bismillahh...Tamam anladım da ilahi duası şartta bunu sesli yapmasak ..Zaten o çocuk dini anlamaz bilmez..Neyse....


Tabi bizimkiler yutmadı bu oyunu ..Onlarınki özel bir odada oldu..Cup..gittii..Giderken de ben salak banu onları kameraya çekerkennn tansiyon yerlerde şakk bayıll.Oh ne güzel bir de bu eksikti:)


Neyse bitti allahtan..Sıra düğünde..








TOPRAK KOKUSU

Büyük şehirlerin insanı değilim ben.Bunu her gün düşünüp kafamı duvarlara vurduğumda bir kere daha anlıyorum. Her gece başka yerlerin hayali...